را از هر گزندى مصون بدارد و تا آن‌جا كه مىتوانست تلاش مىكرد تا آنان را از معرض ستم امويان ، كه قصد داشتند وجود شيعه را از صفحه جامعه اسلامى بردارد ، به دور نگهدارد . اهتمام فراوان امام عليه السلام براى حفظ شيعه را مىتوان در سفارش‌هاى كلى به آنان ، پس از صلح با معاويه ، در دوران امام حسن عليه السلام و پس‌از شهادت وى ، به روشنى كامل مشاهده كرد . مانند اين سخن امام عليه السلام : پس به زمين بچسبيد ، اشخاص را پنهان كنيد ، عقايدتان را پوشيده بداريد و مواظب باشيد . « 1 » و اين سخن كه : همه مردان شما بايد در خانه‌هايشان بنشينند . « 2 » همچنين ملاحظه مىكنيم كه گروه‌هاى شيعى را از جاى جاى سرزمين‌هاى اسلامى به حضور مىپذيرد و بسيار مىكوشد تا اين ديدارها از چشم جاسوسان بنى اميه پنهان بماند . نيز آن حضرت تلاش داشت تا گروه‌هاى شيعى و بزرگانشان را در چارچوب التزام به صلح با معاويه نسبت به حقايق امور آگاه سازد و روح هدايت اهل بيت را كه موجب تمركز بخشيدن ايمان و معرفت در دل‌هايشان مىگرديد و ارتباط با امامشان را تقويت مىكرد ، و بر شكيبايى آنان در برابر سختىها مىافزود و منزلت امام در نزد خدا را به آنها مىشناساند ، در وجود آنان بدمد . نقل شده است كه گروهى به حضور امام حسين عليه السلام رسيدند و گفتند : اى پسر رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ، گروهى از ما نزد معاويه رفته‌اند و ما نزد شما آمده‌ايم . فرمود : بنابر اين من پاداشى بيش از آنچه او به آنان مىدهد به شما مىدهم . گفتند : فدايت شويم ، ما براى دينمان به حضور رسيديم . گويد : در اين هنگام سر را خم كرد و با سرانگشت بر زمين مىكوفت ، پس از درنگى طولانى سر بلند كرد و فرمود : كوتاه بگويم ، كسى كه ما را دوست بدارد ، نبايد به خاطر خويشاوندى ميان ما و خودش و نه نيكىاى كه به او رسانده‌ايم باشد ، بلكه هر كس به خاطر خدا و پيامبرش ما را بيش‌تر دوست بدارد ، در قيامت مانند اين دو تا همراه ما مىآيد - و دو انگشتش را به هم نزديك كرد - . « 3 »

--> ( 1 ) - انساب الاشراف ، ج 3 ، ص 151 ، حديث شماره 13 . ( 2 ) - اخبار الطوال ، ص 211 . ( 3 ) - بحار الانوار ، ج 27 ، ص 127 - 128 ، حديث 118 .